Vegas, baby!

Opmerking: Death Valley is dood, dus ook het internet. ;) In Yosemite Valley is het internet gewoon traag. Hier komt dus het verslag van de afgelopen drie dagen na een werk van bloed, zweet en tranen. ;)

DAG 1
Genoeg gelachen, nu het echte verslag. ;) We hebben het druk gehad in Las Vegas, dus het wordt deze keer een samenvatting van twee dagen. Bereid je dus alvast voor op een iets langer verslag.

Woensdag 29 september lieten we, na een al iets langere nachtrust, het gezellige Kanab achter ons. Natuurlijk eerst weer 'genieten' van het lekkere ontbijt in onze Holiday Inn en dan koers naar de eerste stad van deze reis, Las Vegas. Toen we van Page naar Kanab reden, moesten we de klok een uurtje vooruit zetten. Nu konden we de klok opnieuw een uurtje terugzetten, wat onze dag een uurtje langer maakte. Dat uurtje zouden we 's avonds in Las Vegas wel kunnen gebruiken, dachten we.

De autorit van Kanab naar Las Vegas beloofde lang te worden. We zouden, met een omweg via Valley of Fire, ongeveer 6 uur onderweg zijn. Het was een van de saaiste autoritten die we al gehad hadden. Eindeloze vlakten, af en toe onderbroken door een berg. Het kan natuurlijk ook zijn dat iedereen gewoon te moe was om zo verre afstanden af te leggen. Gelukkig vond Frank, onze chauffeur, het allemaal wel fijn en amuseerde hij zich wel aan het stuur.

Naarmate we richting Las Vegas reden, kregen we al een idee van de temperatuur. Het werd namelijk alsmaar warmer en warmer. We vertrokken in Kanab 's morgens met een temperatuur van ongeveer 55° F (= 13° C) en geleidelijk aan steeg het cijfertje op de teller naar 100° F (= 38° C). We probeerden zo'n 200 km verder een korte autopauze te houden, maar die duurde welgeteld 10 minuten. We stapten uit de auto en de hitte viel echt als een deken over ons. Onmogelijk lang uit te houden.

Rond de vroege middag kwamen we dan aan in Valley of Fire. Daar was het pas echt heet. Valley of Fire is net als de Coral Pink Sand Dunes een State Park en geen National Park. Dat betekent dat de staat (in het geval van Valley of Fire is dat Nevada) verantwoordelijk is voor de uitbating en het onderhoud. Voor de National Parks hadden we een America the Beautiful Pass gekocht van 80 dollar, waarmee je een jaar lang alle National Parks in de VS kan bezoeken. Deze pas geldt dus niet voor de State Parks. Voor Valley of Fire betaalden we 10 dollar entree (= de prijs per auto).

De weg naar Valley of Fire is echt vrij saai. Dat vond ik toch in elk geval. Niet iedereen in de auto was het met me eens. Na de ene bocht lag in ieder geval hetzelfde uitzicht als na de andere. Tot we het park binnenreden... Het uitzicht veranderde plots compleet. De naam doet het al vermoeden, maar de meeste rotspartijen zijn diep oranjerood. Heel mooi om te zien. Het lijken ook heel poreuze en broze rotsen, alsof ze iedere moment zouden afbrokkelen als je ze zou aanraken.

De hitte en de vermoeidheid eisten ook vandaag jammer genoeg weer hun tol. Het meeste bezichtigen gebeurde vanuit de auto omdat het echt te heet was om uit de auto te komen. Alleen Frank en soms ik deden nog dappere pogingen om ons af en toe uit de auto te wagen. Johannes en Wouter bleven meestal in de auto zitten. Nochtans is Valley of Fire echt wel de moeite. Er is een hoofdweg met enkele zijwegen. Een van die zijwegen, de White Domes Road, is echt een heel mooie route om af te leggen en biedt heel mooie uitzichten. De weg loopt dood, dus je keert langs dezelfde weg ook terug. De weg eindigt met de White Domes, enkele grote, witte rotsen. Vrij indrukwekkend allemaal. Het was een vrij zware trip door de warmte, maar ik vond het zeker de moeite om de omweg voor te maken. Heel erg mooi.

Daarna probeerden we zo goed en zo kwaad mogelijk de weg naar Las Vegas verder te zetten. Opnieuw door woestijn en verlaten vlakten, de ene weg gelijkend op de andere. En toen, plots, op de top van een berg, doemde Las Vegas uit het niets voor ons op! Echt vreemd. Een eilandje midden in de woestijn. Het eerste wat we in de verte konden zien, was de Stratosphere Tower. We merkten ook al vlug dat Las Vegas heel erg groot is. Eerst reden we de buitenwijken in met vieze, vuile, vervallen panden. Het duurde nog ongeveer een half uur voor we dan eindelijk de Las Vegas Boulevard, beter bekend als The Strip, opdraaiden. En toen begon pas de echte uitdaging: de inrit van ons hotel zoeken...

We keken ons echt de ogen uit toen Frank de auto door de stad probeerde te manoeuvreren. Las Vegas was (voor mij althans) toch een kleine cultuurshock. Alles is echt big, bigger, biggest, met het ene reuzehotel naast het andere. In een poging om de inrit van ons eigen hotel in te draaien, draaiden we die van Aria op. We reden zo voorbij de valet terug naar de hoofdweg. Spannend allemaal. ;) Uiteindelijk lukte het ons om onze auto zonder ongelukken in de parkeergarage te parkeren. Daar zou hij dan 2 dagen blijven staan.

Daarna op naar de check-in! En die bevond zich in het casino. Nog zo'n cultuurshock. Al die piepende, gillende, trillende en joelende machines. Wat een ervaring. Zo'n half uurtje later zagen we dan onze kamer, zoals gevraagd met zicht op de achtbaan. Er waren zo'n 4 ramen in onze kamer. Best wel veel. Het grootste daarvan gaf ook nog eens uit op de strip, zodat we uit onze hotelkamer zicht hadden op o.a. het MGM Grand, het Hard Rock Café en Planet Hollywood.

Rond 20 uur waren we klaar om onze eerste stapjes in Vegas te zetten. We kwamen zo onder andere bij het Mirage, het Bellagio, The Venetian en ons eigen hotel natuurlijk. Allemaal pareltjes van hotels. Eten deden we (heel stom) uit luiheid gewoon bij Denny's. We gingen eigenlijk gewoon een beetje op verkenning, zonder echt doel. Zo zagen we bijvoorbeeld de Bellagio Fountains. Echt prachtig. We lieten ons voor de rest gewoon verbazen door de show en de grootsheid. Je legt trouwens zonder dat je het beseft echt wel kilometers af, want het levendige deel van The Strip is toch al zo'n 4 à 5 km. Het verbaasde me eigenlijk toch wel dat winkels en dergelijke toch al vrij 'vroeg' sluiten. Rond 23 uur zijn de meeste al gesloten. Dat had ik niet verwacht van een stad die vooral 's nachts leeft. We hebben de eerste avond trouwens zelfs niet eens gegokt, saaie pieten als we zijn. Wat een teleurstelling, he. ;) Om half 1 waren we trouwens allemaal gewoon al de pijp uit. We lagen dus, in Las Vegas nota bene, al om 1 uur in bed! Over zielig gesproken. ;)

DAG 2
Uitslaapdag! Ik had verwacht dat we allemaal tot 13 uur zouden liggen slapen, maar om 11 uur waren we eigenlijk allemaal al vrij fit en klaarwakker. Verbazingwekkend. Johannes en Frank wilden graag naar een show van Cirque du Soleil gaan, O in het Bellagio hotel. Zij en Wouter zouden dus eerst eens bij een ticket booth gaan checken of er nog tickets beschikbaar waren en daarna zouden ze de achtbaan van ons hotel eens gaan uittesten. Uiteindelijk bleken ze 15 dollar voor een enorm pijnlijke achtbaan betaald te hebben. Gewoon doorbijten en wachten tot het eindigt, volgens Frank. Ik heb wijselijk gepast voor deze ervaring. Ik bleef in de hotelkamer tot zij al deze leuke ervaringen achter de rug hadden. Daarna gingen we opnieuw op verkenningstocht. De eerste grote uitdaging was tickets zoeken voor 'O', dus op naar het Bellagio. Daar bleken ze Johannes en Frank geen plaatsen naast elkaar meer te kunnen aanbieden. Wouter besteedde zijn tijd nuttig door zijn eerste dollar in een slotmachine te steken, zonder succes natuurlijk. We besloten daarna eerst naar eten te gaan zoeken en we vonden een in het Caesars Palace Hotel (een geweldig hotel overigens) een klein marktplaatsje met voor elk wat wils. Wouter en ik hebben er in elk geval de meest pikante wok ooit gegeten...

Johannes en Frank probeerden daarna toch nog tickets voor Ka te bemachtigen en gingen (met de taxi) richting MGM Grand. Wouter en ik gingen op verkenning in het winkelcentrum van het Caesars Palace Hotel, The Forum Shoppes. Echt heel mooi uitgewerkt, met marmeren afwerking en verschillende fonteinen en vooral immens. Echt een ervaring. Wouter en ik hadden er echter een speciaal doel: de Apple store, waar Wouter graag een nieuwe iPod Touch wou kopen. In de VS zijn die namelijk best wel wat goedkoper dan bij ons. Het is trouwens echt een uitdaging om een ATM (= bankautomaat) te vinden die Maestro ondersteunt en de kosten die je betaalt op de geldtransacties zijn niet zo mals (2 tot 5 dollar).

Maar goed, Johannes en Frank slaagden er dus in kaarten voor Ka op de kop te tikken voor 116 dollar per persoon. En daarna gingen we verder met de Vegas-verkenning met onder andere het Wynn en Encore, twee heel mooie en stijlvolle hotels. Daarna stapten we verder tot het Sahara-hotel, waar er nog een achtbaan op ons wachtte, Speed the Ride. Bij deze achtbaan, waarvoor je 10 euro betaalt, word je afgeschoten en ben je 30 seconden later terug in het station. Ook hier heb ik opnieuw gepast (geld sparen om te gokken, weet je wel...). Volgens de drie mannen in ieder geval een goeie achtbaan. Daarna vielen we nog even Circus, Circus binnen, samen met Sahara ongetwijfeld het lelijkste en meest deprimerende hotel van The Strip. Lage plafonds, donkere kleuren, marginale mensen. Echt geen fijne plek om te vertoeven. Ook ons eigen hotel moet vaak onderdoen voor de andere 'groten'. Vooral de lichtshow buiten is verschrikkelijk, maar de kamers waren zeker in orde.

Daarna namen we de taxi zodat Wouter en ik ook eindelijk de kans om een (vrij dure) taxi-ervaring mee te maken van Circus, Circus naar New York, New York. Om 21 uur gingen Johannes en Frank dan genieten van Ka, terwijl Wouter en ik Las Vegas nog wat verder verkenden. We maakten van de tijd gebruik om eindelijk eens Deal or No Deal te spelen, want we hadden daar al zo veel over gehoord (sorry, Sofie, geen foto's beschikbaar :D). Frank en Johannes hadden zich blijkbaar 's middags al aan het spelletje gewaagd. Het casino won. Ook wij hadden niet erg veel geluk. Vegas is ons niet echt goed gezind geweest, want we zijn elk ongeveer 7 euro armer. Frank en Johannes zijn allebei ongeveer zo'n 12 euro rijker. Johannes schijnt vooral met de slots blijkbaar een goede relatie opgebouwd te hebben. Eerst haalde hij er na een paar halen 15 euro uit en dan nog eens 3,5 euro. Frank heeft zijn winst uiteindelijk behaald met... Deal or No Deal. Wouter en ik waren te gierig/te bang om echt veel winst te halen, denk ik. ;) Ik heb in elk geval geleerd dat ik gokken leuk vind, maar dat het tegelijk helemaal niets voor mij is. Ik hou er namelijk niet van om geld te verliezen en ik kan helemaal niet tegen mijn verlies, maar de verleiding is zo groot om door te blijven gaan wanneer je verloren hebt... Misschien maar goed dat we maar kort in Las Vegas verblijven. ;)

Wouter en ik zijn dus zo'n 2 uur alleen op verkenning gegaan, maar tijd vliegt zo snel in Las Vegas. De hele periode is echt in een waas voorbij gegaan. We hebben nog het hotel Paris, Las Vegas gaan bezichtigen (ook heel erg mooi) en Planet Hollywood (het hipste hotel van The Strip naar mijn mening, of ze proberen dat toch te zijn). We zagen ook nog een show van de Bellagio Fountains, wat ik persoonlijk heel erg leuk vond.

Om 23 uur gingen we dan opnieuw met Johannes en Frank op verkenning. Bij de check-in hadden we 2 bonnen gekregen voor een welkomstcocktail (hoewel we met 4 waren, maar soit), dus die gingen we nog halen. We zagen tenslotte ook nog Luxor en Excalibur, beide grote teleurstellingen. De avond sloten we af met vele rondjes Deal or No Deal dat we uiteindelijk nog tot half 4 's nachts hebben zitten spelen. We investeerden uit een gezamenlijke pot en konden 10 dollar winst maken. We zijn blij met de kleine dingen... ;) In ieder geval hebben we het er bij onze laatste avond al iets meer van genomen dan de eerste. ;) De eerste avond in Las Vegas vond ik niet zo geslaagd en ik wist niet echt goed wat ik ervan moest vinden. Ik was eerder blij dat we er niet al te lang hoefden te blijven. Na de tweede dag heb ik Las Vegas leren appreciëren en ik vind het zelfs jammer dat we de stad morgen alweer achter ons moeten laten. 't Is echt een stad waarvan je moet leren houden.