Herbronning

Na een lawaaierige nacht in Death Valley (de airco was hier zo luid dat we ons bijna in een discotheek waanden), maakten we ons 's morgens klaar voor de langste autorit van onze reis. Zoals gezegd konden ze in Stovepipe Wells geen eten serveren, maar er zou wel ontbijt zijn... Ontbijt was er inderdaad, maar je kon duidelijk merken dat er voor noodoplossingen gezorgd was. Doosjes ontbijtgranen, melk, fruitsap in plastic doosjes en een niet nader bepaald soort koffiekoek. 't Was niet het lekkerste ontbijt van onze trip. ;)

Onze trip zou vandaag richting Yosemite voeren en zou ongeveer 5 uur duren. We zagen allemaal wel een beetje op tegen de lange autorit. Wel spectaculair was de manier waarop het landschap onderweg langzamerhand veranderde. We zagen de kale bergen van Death Valley veranderen in besneeuwde bergtoppen, zoals we ze wel kennen van bij ons in de Alpen. Ook het doodse uitzicht werd alsmaar levendiger en groener. Jammer genoeg veranderde er meer dan het uitzicht alleen. Ook de temperatuur veranderde: van ongeveer 45° C naar zo'n 17° C. De zon maakte ook plaats voor miezerige regen. Over metamorfoses gesproken... We zijn dus langzaam aan het ontwennen van het hete weer en we zitten regelmatig te bibberen. De grootste paradox zagen we wel op onze hotelkamer: in plaats van een airco hadden we plots een houtkacheltje...

Het blijft verwonderlijk hoe kort de ritten hier duren eigenlijk. We moesten dan wel 5 uur rijden, maar het lijkt altijd zo snel voorbij te gaan. Nochtans kan het bijna vergeleken worden met een ritje van bij ons naar Europapark. Vreemd eigenlijk. Trouwens ook nog iets dat absoluut gedeeld moet worden. Tijdens de rit maakten we zowaar een van de culinaire hoogtepunten mee: een broodje Subway. Zegt veel over de kwaliteit van het eten hier. ;)

Rond 14 uur kwamen we dan aan bij het Double Eagle Resort. Oorspronkelijk was de bedoeling om in te checken en alvast door te rijden naar Yosemite Valley 2 uur verder, maar toen we onze lodge zagen, besloten we om ongepland en onverwachts een rustdag in te lassen. Het domein was immers prachtig! Ook onze kamer was de mooiste die we tot nu toe al gehad hadden, met badkamer compleet met bubbelbad en regendouche (waar ik zelf echter geen gebruik van gemaakt heb). Het resort beschikte naast mooie lodges ook over een Creekside Spa, dus dat lieten we ons geen twee keer zeggen! Voor we echter zouden gaan relaxen, gingen we eerst internetten in de lobby. We blijven kinderen van onze tijd en kunnen dus maximum een dag zonder internet. :p Uiteindelijk hebben we daar 2 à 3 uur gezeten, ik vooral in gevecht met foto's en blog omdat het internet zo enorm traag was.

Daarna was het tijd voor de langverwachte en broodnodige herbronning en het was geweldig! Mannen en vrouwen hadden aparte kleedkamers met een stoombad en een jacuzzi. Daarnaast was er ook een gemeenschappelijk zwembad met jacuzzi. Het werd een ware verwenbeurt die begon met een douche waar ik gebruik gemaakt heb van alle crèmes, lotions en shampoos die beschikbaar waren. Er waren zelfs mesjes om te ontharen. Daarna nog insmeren met een hydraterende crème en helemaal relax naar de kamer terug. Fantastisch gewoon! ;)

's Avonds aten we ook nog een van de lekkerste maaltijden van de reis, maar helaas ook een van de duurste. Ik at taco's met pikante vis, een lekker sausje, een frisse salsa, rijst en zwarte bonen. 't Smaakte zo geweldig goed. Als dessert waagde ik me aan een stukje cheesecake met frambozensaus zonder de prijs te vragen. Dat doe ik nooit meer waarschijnlijk. ;) Dat stukje bleek 9,95 dollar te kosten. Gelukkig smaakte het tenminste nog. Wouter en ik hadden ons voorgenomen om 's avonds nog wat kleren te gaan wassen in de plaatselijke Laundromat, ware het niet dat we die gewoon niet gevonden hebben... 't Was dan ook geweldig donker. Als ik in de achteruitkijkspiegel keek, kon ik zelfs niets onderscheiden. Zo donker durven ze het zelfs bij ons niet maken. :p Geen was dus, maar gewoon onmiddellijk slapen in een zacht bedje na een heerlijk ontspannende dag.