Over regen en koude

Gedaan met herbronnen, we vliegen er opnieuw met volle moed in. Helaas wilde het weer niet helemaal volgen. We waren weer vroeg uit de veren, klaar om na het ontbijt onmiddellijk richting Yosemite te vertrekken. Het ontbijt was voor Frank en mij voor de verandering trouwens eens iets gezonder en lekkerder: havermout met rozijnen, fruit en bruine suiker. Het smaakte heerlijk na al de iets vettere rommel en motelontbijten. Het geheel werd afgewerkt met een lekker glaasje versgeperst fruitsap. We waren dus klaar om er tegenaan te gaan.

Van ons hotel, het Double Eagle Resort, zou het zo'n twee uur rijden worden naar Yosemite Valley, maar na ongeveer een half uurtje later waren we wel al bij de parkingang. Wij reden via de Tioga Pass Road binnen, de oostingang van het park. Die wordt 's winters vaak afgesloten bij ijs en sneeuw, maar het is nog maar oktober, dus zover is het gelukkig nog niet. Je kon al bij het binnenrijden merken dat Yosemite een heel mooi park was. De temperatuur was echter hard wennen: het was koud! We zaten twee dagen geleden in Death Valley bij temperaturen van 40 tot 45° en nu was het plots ongeveer 9°. Gelukkig steeg de temperatuur die dag nog wel, maar wel maar amper tot 17°. We hebben dus wel een beetje kou geleden. En zeggen dat zulke temperaturen in België vrij normaal zijn... We zijn vlug gewend geraakt aan de warmte in een weekje tijd!

Rond half 10 begonnen we dus behoedzaam aan onze verkenningstocht in Yosemite. We hadden maar 1 dag, dus het beloofde een drukke dag te worden. Er moest namelijk veel bezichtigd worden. De miezerige regen en de mist drukten de pret echter een klein beetje. Bij Tuolumne Meadows, onze eerste stop, was daar gelukkig nog niet veel van te merken. Het uitzicht was er prachtig: mooie vlakten die doorkruist werden door een kabbelend beekje. Heel idyllisch allemaal. Onze volgende stop echter viel wel compleet in het water. We zouden halt houden bij Olmsted Point, maar dat plan moesten we compleet laten varen. De mist was net op dat punt zo dik dat er van uitzicht amper sprake was. Dan maar verder naar Yosemite Valley, zo'n anderhalf uur verder. Ik begon het wel een klein beetje jammer te vinden, want Yosemite was het nationaal park waar ik eigenlijk het meest naar uitgekeken had. Net dan komt het weer natuurlijk roet in het eten gooien.

Tijdens de anderhalf durende rit naar Yosemite Valley zagen we opnieuw, ondanks de mist en de regen, prachtige en ook zeer verschillende landschappen. Rotsen, bossen, vlakten; het wisselde elkaar voortdurend af. Ondertussen las ik in het Yosemite-krantje ook wat meer informatie over het park. Yosemite is ongeveer 9000 jaar oud en er leven heel wat wilde dieren, waaronder beren en bergleeuwen. We hadden al van Vlamingen, die we in Zion waren tegengekomen, gehoord dat je zeker geen voedsel in de auto mocht laten liggen 's nachts in Yosemite, omdat de beren dan gewoon in de auto inbreken. Ook bij het Double Eagle Resort waren we daar trouwens voor gewaarschuwd. Verder kreeg je ook de raad om zo luid mogelijk te roepen en te schreeuwen als je een beer tegenkwam bij bewoonde plaatsen. Beren mogen namelijk niet wennen aan menselijke aanwezigheid of ze zouden agressief kunnen worden en hun instinct van wild dier kunnen verliezen. In heel Yosemite was er daarnaast ook een snelheidsbeperking, want heel veel beren verliezen het leven door overdreven snelheid. Je kon in het park overal bordjes langs de weg vinden met een rode beer op. Dat betekende dat op die plaats een beer was doodgereden... Het toeval wilde dan net dat Frank ongeveer een half uur later opeens bruusk op de rem moest gaan staan. Er rende een klein beertje de straat over! Met andere woorden: we hebben een beer(tje) gezien! We waren allemaal door het dolle heen en onze dag was meteen goedgemaakt. ;) We zijn er trouwens nu nog altijd gelukkig om, want het is vrij zeldzaam om een beer te zien blijkbaar. Het ging jammer genoeg wel allemaal zo snel dat we niet in staat geweest zijn om een foto te maken.

Onze eerste stop in Yosemite Valley was bij Bridalveil Fall, een van de weinige watervallen in Yosemite die het hele jaar door vloeien. Om dichter bij de waterval te komen, volgden we een kort pad dat ons een mooi uitzicht op de waterval verschafte. Jammer genoeg begon het op dat moment weer te miezeren, zodat we al vlug terug naar de auto vluchtten. We besloten daarna om de auto achter te laten en de shuttlebus te nemen. We lieten ons afzetten bij stop nummer 6 om daar de Lower Yosemite Fall trail te volgen. Hoewel het cruciale deel van die trail, de waterval, op dit tijdstip van het jaar ontbreekt, was het toch een heel mooi en groene trail. De waterval was natuurlijk wel de kers op de taart geweest. Je kon op de rotsen duidelijk de lijnen afgetekend zien op de plaats waar de waterval zich normaal bevindt en we vermoeden dat het vrij indrukwekkend moet zijn. Ik wil in ieder geval ooit eens naar Yosemite terugkeren in het voorjaar, wanneer alle watervallen op hun mooist zijn. Toen we terugkeerden naar de shuttlebushalte, zagen we op het trottoir plots een vrij zeldzaam beest zitten: een bidsprinkhaan. Die leek een beetje verdwaald te zijn. Ik ben geen grote fan van insecten, maar 't was wel een fascinerend beestje. Frank had minder schrik dan wij allemaal en hij was zo vriendelijk om het beestje terug te zetten tussen de planten, zodat het niet vertrapt konden worden. Als dat niet lief is. ;)

We wilden daarna naar de Sentinel Bridge lopen om een mooi uitzicht te krijgen op Half Dome, een van de indrukwekkendste rotsen van Yosemite, toen twee dingen roet in het eten gooiden. De dikke mist verhulde Half Dome totaal en op dat moment begon het ook nog eens ongelooflijk hard te gieten. Er kwam op dat moment gelukkig net een shuttlebus aan, dus daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Kletsnat en ongelukkig hebben we in de auto toen maar besloten om Yosemite Valley achter ons te laten. Met die stortbui bleken we toen het ergste van de dag achter de rug te hebben gehad. Het weer klaarde langzaam op en af en toe brak er een stukje blauwe lucht door het wolkendek heen. Het perfecte moment dus om naar Glacier Point te rijden, volgens informatiebronnen het mooiste uitzichtspunt van het park. Bij het buitenrijden van Yosemite Valley maakten we eerst nog een stop bij Valley View, vanwaar we een mooi uitzicht hadden op Glacier Point, de Cathedral Rocks en de Sentinel Dome. Daarna koers naar Glacier Point.

Van Yosemite Valley naar Glacier Point is het al gauw een uurtje rijden. Glacier Point is namelijk het hoogste punt van het park en ligt op ongeveer 3000 m. Om er te raken, rijd je langs vele kronkelende en smalle wegen naar de top. Voor we echter aan die klim naar de top zouden starten, moesten we nog halt houden bij hét bekendste punt van Yosemite: Tunnel View. Als je op dat uitkijkpunt staat, kijk je eigenlijk de vallei in en links, rechts en achteraan doemen de grootste rotsen (El Capitan, Half Dome, Eagle Peek, Sentinel Dome en de Cathedral Rocks) van het park op. Het leek op foto al geweldig, maar in realiteit is het echt iets om stil van te worden. Het is ongetwijfeld een clichéfoto, maar 't is dan ook echt een prachtig punt. Het had ook echt wel iets bijzonder door de wolken die als een sluier tussen de rotsen hingen en de zon die af en toe een willekeurig puntje van de rotsen belichtte. Heel bijzonder. Daarna zetten we de weg verder naar Glacier Point.

De weg naar Glacier Point is dus lang en bochtig, maar bovenaan merk je dat het allemaal de moeite waard was. Net voor Glacier Point is er trouwens nog een groot uitzichtpunt, Washburn Point. Wij vieren waren het erover eens dat Washburn Point voor ons nog prachtiger en indrukwekkender was dan Glacier Point. Wouter zei zelfs dat het uitzichtpunt het indrukwekkendste punt was van heel onze reis... Je hebt een heel goed zicht op Half Dome die heel statig oprijst en echt in het middelpunt van de belangstelling staat. Daarnaast zie je op dit punt ook nog twee watervallen die het hele jaar door vloeien, Vernal Fall en Nevada Fall. Ze zijn minder donderend dan ze in het voorjaar zijn, maar toch nog heel mooi om te zien. Glacier Point was na Washburn Point dus iets minder overweldigend, maar we vermoeden dat het uitzicht waarschijnlijk op dit tijdstip van het jaar niet op z'n mooist is. De watervallen (Upper en Lower Yosemite Fall) en Mirror Lake ontbreken, er waren veel wolken en geen blauwe lucht. Als alle voorwaarden vervuld zijn, is het uitzicht waarschijnlijk fenomenaal.

Onze laatste halte van de dag hielden we, net voor zonsondergang, bij Mariposa Grove. Die is bekend om z'n enorm grote sequoia's. Die bomen vind je ook nog op twee andere plaatsen in Yosemite, maar in de Mariposa Grove zijn de grootste van Yosemite terug te vinden. Hoewel we al vrij moe waren, hebben we toch nog een kleine krachtinspanning gedaan en nog een wandeling van ongeveer 2 km gemaakt. Zo zagen we The Fallen Monarch, een grote sequoia die omgevallen is en daar nog altijd ligt. Je kan aan de doorsnede en de wortels zien hoe groot zo'n boom wel niet is. We zagen ook nog The Grizzly Giant, een boom die zo dik en groot is dat zijn takken zo dik zijn als een normale boom en tenslotte ook nog de California Tunnel Tree, een boom waaruit ze een gat gehakt hebben zodat je eronderdoor kan wandelen. Die laatste boom leeft trouwens nog altijd! Verder konden we jammer genoeg niet meer gaan, omdat de avond al begon te vallen en we wilden niet onmiddellijk vast komen te zitten in een donker bos. Daarna wachtte ons nog een tocht van ongeveer anderhalf uur naar ons motel, waar we niet veel van verwachtten, maar dat uiteindelijk toch nog in orde bleek te zijn. We lagen in elk geval allemaal weer vlug in bed, kapot van de zware dag.

Al bij al is het dus toch nog een heel geslaagde dag geworden. Ik zag het 's morgens allemaal heel somber in en ik zag onze dag al compleet (letterlijk en figuurlijk) in het water vallen. Het weer is gelukkig een beetje opgeklaard en we hebben echt wel prachtige dingen gezien. Vooral de tocht via Glacier Point Road naar Glacier Point en het uitzicht bij Washburn Point maakten het voor mij allemaal de moeite waard. De sequoia's waren een leuk extraatje en het is leuk om door het bos te wandelen, maar ik (en wij allemaal denk ik) had de bomen nog groter verwacht. Desondanks zeker de moeite waard om een stop te maken daar. Yosemite heeft voor mij in elk geval de verwachtingen ingelost en ik wil op een dag zeker nog eens terugkeren, vooral om eens een trail of een hike te doen, zodat ik nog een beter beeld kan krijgen van de pracht van de natuur. Ik hoop dat op die dag de zon dan wel zal schijnen en de temperaturen iets hoger liggen. ;)