Gisteren raakten we moeilijk in bed, vandaag weer moeilijk uit bed. Normaal zou dat niet zo veel uitmaken, maar vandaag moet alles volgens planning verlopen, want we gaan naar Alcatraz! Om half 8 uit bed en om half 9 het slechtste ontbijt ooit (slechte broodjes in donutvorm, zoete sneden brood om te toasten en wat thee, koffie en fruitsap). 't Was maar het idee dat ze ontbijt boden waarschijnlijk... Geen goed woord over dit hotel dus, hoewel we toch wel vrij goed geslapen hebben. :p Om 9 uur dan de bus op richting Pier 39 aan Fisherman's Wharf vanwaar we nog een tien minuutjes moesten wandelen naar Pier 33, waar Alcatraz Cruises vertrekt.
We hadden een plaats gereserveerd op de boot van 10 uur. Het boarden gebeurde van half 10 tot 10 voor 10. Iets over half 10 kwamen dan ook (ruim op tijd) bij Pier 33 aan. Het boarden was net begonnen, maar er stond al een vrij lange rij. Die werd vertraagd bij de controle van het ticket en door een fotomoment, dat plaatsvond voor een foto van het eiland Alcatraz en de omliggende zee... Wij hadden toen al beslist dat we die foto niet zouden kopen. ;) Al bij al verliep alles wel vlot genoeg, zodat we stipt om 10 uur op weg waren naar Alcatraz.
De overtocht duurde ongeveer een kwartiertje en bood een mooi uitzicht op San Francisco en de Bay Bridge en natuurlijk op het eiland Alcatraz zelf. Er woei jammer genoeg opnieuw een vrij koude bries. Aangekomen op Alcatraz kregen we eerst nog een kleine uiteenzetting van de mogelijkheden en daarna konden we vrij wandelen en op verkenning gaan. Ik moet toegeven dat ik er eerst een beetje tegenop zag en niets speciaals aan het eiland kon ontdekken. Ik zat me al af te vragen hoe ik de tijd zou moeten doorkomen tot het weer tijd was om terug te keren. Terugkeren kon trouwens gewoon op eigen houtje, met gelijk welke boot die op die dag terugvoer naar San Francisco. Ik vond het wel fijn dat de toeristen die vrijheid kregen en dus zelf de nodige tijd konden nemen om Alcatraz te ontdekken.
Wij besloten om onmiddellijk helemaal via een vrij steile weg naar boven door te lopen om daar met de audiotour te starten. Je krijgt een audiobakje met koptelefoon en zo wordt je door de celblokken van Alcatraz gevoerd. Je doet alles dus op eigen tempo. Ik had al op de website gelezen dat die tour heel interessant was en dat er ook getuigenissen te horen waren van ex-gevangenen. De tour was in meerdere talen beschikbaar, zelfs in het Nederlands, maar we namen toch maar de Engelse versie. De Engelse versie is tenslotte de originele versie en we hadden opgevangen dat de getuigenissen bij de andere talen ontbraken.
Al bij de eerste stappen die ik zette in de celblokken was ik ferm onder de indruk. Eigenlijk zelfs al daarvoor, op de plek waar we onze headset moesten afhalen. Die voerde ons namelijk door de douches die me op een of andere manier deden terugdenken aan Auschwitz... Een beetje intimiderend. De tour zelf was in een woord geweldig! Ik heb er veel van opgestoken en de getuigenissen boden echt wel een meerwaarde. Ook de geluiden op de achtergrond zoals het geluid van vechtpartijen en geroep, droegen ertoe bij dat je je echt in de gevangenis waande anno jaren 50, toen de gevangenis nog in gebruik was. Ik was en ben onder de indruk van die audiotour en ik raad iedereen die van plan is ooit naar Alcatraz te gaan aan om zeker voor die tour te kiezen. Het biedt echt een ongelooflijke meerwaarde aan het bezoek en je betaalt zelfs niets extra. Die tour zit gewoon in de prijs van je ticket inbegrepen.
Na dit geweldige bezoek, keerden we met de boot van half 1 naar San Francisco terug. De tijd op het eiland was enorm snel voorbijgegaan. Terug in de stad, liepen we eerst van Pier 33 naar Ghirardelli Square, een gezellig pleintje aan het water om zo door te lopen naar de bochtigste straat van de VS, Crookedest Street, een deeltje van Lombard Street. Die Crookedest Street was echt wel een grappig gezicht. De enige mensen die daardoor rijden met de auto, moeten volgens mij toeristen zijn. Geen enkele inwoner van San Francisco kan volgens mij zo gek zijn om die straat te nemen als je in de straat links en rechts ervan gewoon steil naar beneden kan rijden. De gemiddelde snelheid die je daar kan rijden, ligt zo om en bij de 5 kilometer per uur denk ik. De straat is wel enorm goed onderhouden. Veel bloemen, bomen en planten en de straat zelf is geplaveid met stenen. Een zeer gezellig straatje. De straat is natuurlijk ook maar een eenrichtingsstraat: je mag enkel van boven naar beneden rijden. Omgekeerd lijkt me in ieder geval ook gewoon onmogelijk. ;) Aan het begin van de straat bovenaan heb je trouwens ook een heel mooi uitzicht op de zee en op de typische trammetjes die jouw richting komen uitgereden. Zo'n trammetje hebben we jammer genoeg niet meer genomen...
Na Crookedest Street opnieuw de bus op, nu richting Alamo Square. Dat busritje bleek toch al wel even te duren. We hebben gedurende die twee dagen in San Francisco in ieder geval de bus leren nemen. ;) Toeristen die zich als het ware vermommen als inwoners. Alamo Square is trouwens een heel aangenaam stukje groen middenin San Francisco. Een park waar vooral studenten graag heen lijken te gaan. Er is zelfs een apart stukje 'dog play area' voorzien, waar mensen met hun hond kunnen komen spelen. Natuurlijk kwamen wij niet echt voor Alamo Square zelf, hoewel het daar heel gezellig en relax was. Wij kwamen natuurlijk voor The Painted Ladies, zes typische Victoriaanse huizen die aan de rand van Alamo Square staan. Die huisjes zijn vooral bekend door de serie Full House, hoewel we (van Wikipedia) geleerd hebben dat het huis in Full House niet een van die Painted Ladies was, maar gewoon een van de andere Victoriaanse huizen rondom Alamo Square. Weg magie. ;) Maar wel een aangenaam en mooi stukje San Francisco.
Volgende stop: Golden Gate National Park. Opnieuw een kort busritje waarna we aan de rand van het park afgezet werden. We hebben overigens nooit kunnen achterhalen of begrijpen hoe een busticket in San Francisco werkt, hoe lang het geldig is en waaraan je kunt zien hoe lang het geldig is. We hebben dus maar de 'domme' toerist uitgehangen en het ticket zo lang gebruikt als wij dachten dat mocht.
Het Golden Gate Park blijkt een immens park te zijn, dat doorkruist wordt door enorm drukke straten. Wij gingen vooral op zoek naar de Japanese Tea Garden, maar hebben die uiteindelijk toch maar niet bezocht omdat die 7 dollar bleek te kosten. ;) We hebben in ieder geval de sfeer van het park kunnen opsnuiven en ik heb er een paar mooie plekjes gezien. Het park wordt ook heel erg goed onderhouden en je waant je eventjes heel ver van San Francisco zodra je erin wandelt.
Toen we daarna de bus naar huis namen, beseften we pas hoe groot San Francisco wel niet is. We reden via Fulton en McAllister terug naar de Van Ness Avenue en we deden daar meer dan een half uur over. Het moet wel gezegd worden dat de bus vol zat (spitsuur) en dat de bus enorm veel stopte, maar voor de rest werkt het bussysteem eigenlijk heel efficiënt. De stops zijn zeer kort en duren een halve minuut tot een minuut. Alles gaat dus heel snel vooruit. Daar kunnen ze bij ons misschien nog wat van leren.
's Avonds besloten we eens avontuurlijk te doen en te gaan eten in een willekeurig op Google Maps gekozen restaurantje. Het werd een Thais restaurant (Sai Jai Thai), twee blokken verwijderd van ons hotel. Het bleek een klein restaurantje te zijn, waar voornamelijk (je raadt het nooit) Thaise mensen zaten te eten. Mijn redenering is dan: als Thaise mensen het er lekker vinden, zal het wel authentiek zijn. ;) Het eten vond ik er in ieder geval al heel erg lekker. De weg naar het restaurant was echter andere koek. We bleken na een blok de iets 'guurdere' buurt van San Francisco binnen te lopen en kwamen dus nogal wat weirdo's tegen. Vooral zwervers bleken de buurt geweldig te vinden en een heethoofd onder invloed van drugs besloot dat hij wilde proberen ruzie met ons te zoeken door ons burritopannenkoeken voor de voeten te gooien. Daarna begon hij van ver naar ons te schreeuwen. Een toevallige voorbijganger vertelde ons op gewoon heel gewoontjes dat we hem maar moesten negeren en niet op zijn geschreeuw moesten ingaan. Ze zijn daar blijkbaar wel meer gewoon. Ik voelde me in ieder geval niet echt helemaal op mijn gemak en was blij toen we het restaurant bereikten. We bereikten gelukkig daarna ook veilig weer ons hotel, maar we liepen toch dicht genoeg bij elkaar. Dit soort toestanden maakt ook deel uit van het dagelijkse leven in de stad en dat is een van de redenen waarom ik niet echt van grote steden hou. Ik ben al bang om in Kessel of Putte 's nachts over straat te lopen. :p Ik ben er in ieder geval niet rouwig om dat we morgen alweer doorrijden en San Francisco achter ons laten. San Francisco heeft leuke plekjes waar het heerlijk vertoeven is, maar de stad in zijn geheel heeft in ieder geval mijn hart niet gestolen. Even voor de duidelijkheid: niet al mijn reisgenoten delen deze mening. Sommigen hebben hun hart hier wel verloren. ;) Twee dagen San Francisco was voor mij in ieder geval al meer dan voldoende en ik begin nu zelfs al heimwee te krijgen naar de natuurparken. Ik ben nu zeker benieuwd wat ik van Los Angeles zal vinden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten