We zijn er bijna, maar nog niet helemaal!

Het begon allemaal vanmorgen om 6 uur (voor mij eigenlijk al om 3u45 toen ik na ongeveer 2 uur slaap mijn ogen open deed en nog onmogelijk opnieuw in slaap raakte) toen we de dag startten met een douche en veel zenuwen. Normaal zouden we de trein nemen, maar om financiële redenen (=gierigheid?) werd het toch maar de auto. De autowegen zijn best wel druk trouwens om half 7 's morgens...

Wouter komt niet graag te laat aan op de luchthaven, dus om kwart na 7 waren we al volledig present, meer fysiek dan mentaal. We lijken wel op automatische piloot te functioneren vandaag. We zitten nu op het vliegtuig van Chicago naar Phoenix en het is nu 1 uur 's nachts Belgische tijd, 18 uur Chicago-tijd en 16 uur Phoenix-tijd. Je hoort het al: we zijn in de VS en ons bioritme is ondertussen al ongelooflijk in de war. We zijn moe, maar de klok, de temperatuur en het zonlicht buiten geven tegenovergestelde signalen. Het is een rare gewaarwording, want ik heb al de hele dag het gevoel dat ik een een alternatief universum of zoiets rondloop. De dag blijft maar duren en de zon blijft maar schijnen. Ik zal er niet rouwig om zijn dat ik eindelijk een echt bed ter beschikking heb en de nacht eindelijk echt gevallen is.

De eerste vlucht duurde ongeveer 9 uur en dat was echt wel lang genoeg. Trouwens geen persoonlijke tv'tjes zoals vorig jaar. Jammer! De uren zijn voorbijgegaan met slapen, eten en drinken, of zo lijkt het toch in elk geval. :p Middagmaal om 12 uur Belgische tijd en daarna (7 uur later) ook nog eens eten om 12 uur Chicago-tijd. Ik was blij dat we daarna op de luchthaven van Chicago even (= ongeveer 3 uur) de beentjes konden strekken. Goed (en vrij verbazend) nieuws trouwens: de overstap in Chicago is ongelooflijk vlot verlopen! Geen lange wachttijden, geen vertragingen, geen stress. Gewoon heel erg relax allemaal. Er was zelfs tijd om een potje te kaarten. Frank heeft ons vanmorgen op de luchthaven van Zaventem namelijk leren kleurenwiezen en ondertussen is het al een echte obsessie geworden! Bij de ene in elk geval al wat meer dan bij de andere. :p Laten we zeggen dat Wouter een minder grote fan is.

Hoe fijn het ook is om hier opnieuw te zijn, de vele controles blijven een eeuwige last. Paspoortcheck, bagagecheck, boarding check: het houdt bijna nooit op. Ik had vanmorgen trouwens het 'geluk' en de 'eer' gehad om afgeroepen te worden bij de boarding vanmorgen om gefouilleerd te worden en mijn rugzak ondersteboven te laten halen. Blijkbaar wordt er af en toe eens een steekproefje gehouden. Het was gelukkig op Brussel nationaal luchthaven én ze waren vriendelijk, dus no harm done. ;) Ik kan alleen maar hopen dat ik er echt at random uitgekozen ben. ;)

De bagagestress (waar Johannes en ik duidelijk het meest van 'afzien') is op dit moment ook nog tot een minimum beperkt gebleven. In Chicago zagen we al vrij snel onze bagage terug, dus we weten al zeker dat die tot daar is meegeraakt. Straks in Phoenix nog een tweede keer nagelbijtend afwachten. :D Johannes weet in elk geval al zeker dat zijn koffer op het vliegtuig zit: hij zag die als voorlaatste, net voor vertrek, nog over de band in de laadruimte rollen. Nu is het aftellen tot in Phoenix, waar ons een temperatuur van 38°, een dikke Chevrolet, een avondje Friday's, een bezoek aan Walgreens en, niet te verwaarlozen, een bed te wachten staan...