We gaan tot het uiterste

Vandaag was een dag waar ik tijdens de reisplanning al veel van verwachtte, want Zion stond op de planning. Vanuit Kanab is het ongeveer een uurtje rijden tot aan Zion, maar er is wel een bijkomende hindernis. Op een groot deel van de weg die naar de East Entrance voert, worden er wegenwerken uitgevoerd van 20 uur tot 8 uur. Onze bedoeling was dus om zo vroeg mogelijk 's morgens voorbij te komen, zodat we ook 's avonds op tijd het park uit zouden zijn. Als we niet op tijd zouden vertrekken, zouden we namelijk een omweg moeten maken waardoor het ons 3 uur zou kosten om aan ons hotel te raken. Dat wilden we dus ten alle koste vermijden en dat is ons ook gelukt.

Tegen half 7 gingen de eerste oogjes moeizaam open. De vermoeidheid begint stilaan zijn tol te eisen en het wordt elke dag moeilijker om fris uit bed te stappen. Maar Las Vegas komt er bijna aan en daar zullen we eindelijk eens kunnen uitslapen. We houden dus nog even vol. De bedoeling was om eerst een lekker en gezond ontbijt te nemen, voor we er zouden invliegen vandaag. Viel dat even tegen! Ontbijt bij Holiday Inn bestaat uit vlees, vleespap, roerei, zoet brood, waterige melk met cornflakes en meer van dat. Vooral de vleespap was een ware verrassing, aangezien ik verwachtte havermout te proeven. Het meest van al mis ik een lekkere portie fruit.

Tegen 8 uur waren we dan eindelijk ongeveer klaar voor de start. Op naar Zion! Na een ritje van een uurtje, kwamen we voorbij de East Entrance. Het uitzicht was daar al geweldig mooi. Twee tunnels en vele bochtjes later kwamen we dan aan bij het Visitor Center, waar de shuttlebus vertrok. Er stonden vandaag twee trails op het programma: de Observation Point trail en The Narrows. Zelf keek ik het meest naar The Narrows uit. Oorspronkelijk hadden we Angels Landing willen doen, maar er wordt onderhoud aan die trail uitgevoerd, waardoor een groot deel van die trail gesloten is.

We namen de bus die ons via de Scenic Drive naar het begin van de trail zou voeren. Het prachtige uitzicht dat we gezien hadden bij het binnenrijden van Zion, zagen we ook hier terugkomen. Zion is echt heel mooi en ook het vele groen draagt bij tot de charme van het park. Aan halte zes, Weeping Rock, stapten we uit de bus, helemaal klaar om erin te vliegen. Je moet weten over Observation Point trail dat het een van de zwaarste hikes uit het park is. Je legt heen en terug in totaal een afstand van ongeveer 13 km af en er is een hoogteverschil van 650 m.

Bij de eerste stapjes merkten we ook al duidelijk dat het een zware tocht zou worden. Drie uur lang zijn we praktisch de hele tijd steil naar omhoog blijven lopen, maar het uitzicht was op veel plaatsen echt knap. We liepen op bergwanden, door rivierbeddingen en duinen en dat alles onder een (meestal) brandende zon. 't Was echt afzien. Achter elke bocht dachten we dat het einde in zicht was, maar niets was minder waar. Het uiteindelijke uitkijkpunt bleek zelfs tegenover onze vertrekplaats te liggen! Het uitzicht op de top was trouwens adembenemend. We zaten duidelijk op een van de hoogste punten van Zion (toen we van beneden naar boven keken, konden we amper geloven dat we helemaal tot daar geklommen waren) en we hadden bijna 360° zicht op het park. Prachtig gewoon. Twee bergtoppen verder, iets meer naar beneden, zagen we ook de top van Angels Landing liggen. Het uitzicht was de moeilijke tocht meer dan waard en de trail is dan ook absoluut een aanrader.

Johannes en ik hielden er het tempo in, maar vooral Frank had het zwaar. Hij had heel moedig een statief en een rugzak met fototoestel en lenzen van ongeveer 30 kg meegenomen, maar dat alles bleek net iets te overmoedig te zijn geweest. ;) Daarnaast was hij ook nog eens met schoenen vertrokken die voor vertrek half uit elkaar vielen en bij de terugtocht 100 meter na de top ook echt uit elkaar gevallen zijn. 't Was echt Frank z'n dagje niet. ;) Wouter bleek een fantastische steun en toeverlaat te zijn en heeft Frank dan ook praktisch tot de top geduwd. ;) Johannes en ik bereikten de top zo'n half uurtje voor hen en we waren ook zo'n drie kwartier voor hen weer beneden. We hebben vandaag in elk geval geleerd dat we beter voorbereid op hike moeten vertrekken. We hadden niet genoeg water mee, geen eten en (Frank dan) een te zware rugzak. 't Is echt niet te onderschatten.

Rond 16 uur zijn we dan eindelijk allemaal weer beneden aangekomen. We wilden toch nog heel graag The Narrows doen, hoe vermoeid en uitgeput we ook waren. Opnieuw de shuttlebus op naar halte 8, met de klinkende naam “Temple of Sinawava”. Daar besloten Wouter, Johannes en ik ons nog in het water te wagen. Frank besloot het (na de helse tocht) op te geven en is achtergebleven aan de busstop.

Voor je The Narrows kan bereiken, moet je eerst de Riverside Walk, een wandelpad van ongeveer 1,5 kilometer, afleggen. Daar ga je het water in en probeer je je zo goed en zo kwaad als het kan een weg te banen over de rotsen. Gelukkig vonden we stokken aan de kant, want de ervaring leerde dat het praktisch onmogelijk was om door het water te waden zonder houvast. De stroming is heel erg sterk. Het eerste wat we trouwens ervoeren, toen we het water instapten, was de ijzige koude. Maar niets kon de pret drukken. De ervaring was onbeschrijflijk. Het gevoel dat je krijgt als je tegen de natuur aan het vechten bent en de ongewone omgeving maken het een ongelooflijke ervaring. We zijn ongeveer drie kwartier het water in gewaad, om daarna via dezelfde weg terug te keren. Als ik minder moe was geweest en meer tijd had gehad, had ik zeker nog verder willen gaan, maar de dag was al inspannend genoeg geweest. Ik ben in ieder geval meer dan blij dat ik The Narrows heb kunnen doen.

Over Zion en wat we vandaag daar gedaan hebben, zijn we het allemaal wel eens denk ik, zelfs Frank die een grote baaldag had. Zion is een zeer knap natuurpark en we hebben vandaag echt wel onze grenzen verlegd. Ik heb een groot gevoel van voldoening en ik kijk tevreden terug op de trails die we gekozen hebben en de natuurpracht die ik gezien heb. Naar Zion wil ik op een dag zeker nog eens terugkomen!

De avond sloten we af met een maaltijd bij Grandma Tina, die jammer genoeg na 21 uur niets anders dan hamburgers meer serveerde. Vrij lekkere, maar ook vrij dure hamburgers. Gelukkig waren er ook nog de seasoned fries. :p Daarna tuimelden we weer ongelooflijk uitgeput het bed in.