Nutteloze tours en roze duinen

Vandaag zouden we eindelijk eens iets langer kunnen slapen, maar natuurlijk was iedereen rond half 8 weer helemaal klaarwakker. Frank en Wouter wilden oorspronkelijk Horseshoe Bend nog eens bezoeken om ochtendfoto's te trekken, maar Frank voelde zich niet echt kiplekker, zodat iedereen uiteindelijk tegen kwart na 10 klaar voor de start was. We wilden nog vlug ontbijten, maar toen we om 5 over half 10 aan het ontbijt stonden, bleek dat er maar tot half 10 ontbijt geserveerd werd. Dat was wel even pech hebben... Beetje stom van ons. ;)

We hadden om half 12 een tour geboekt bij Antelope Canyon Tours om deze keer Upper Antelope Canyon te gaan bezoeken. Om 11 uur werden we daar verwacht. Daarvoor brachten we echter eerst nog een blitzbezoekje aan de Glen Canyon Dam en het Lake Powell. De Dam is best wel een spectaculair bouwwerk en het hoogteverschil tussen het water aan de ene kant van de dam en de andere is vrij spectaculair. Het Lake Powell zagen we eigenlijk enkel vanuit de verte. Wat extra opviel, was de felblauwe kleur van het water. Al bij al een mooi zicht, maar niet echt heel erg bijzonder.

Tegen 11 uur gingen we dan naar het kantoor van Antelope Canyon Tours. Frank en Johannes hadden de fotografentour gereserveerd en wij de normale tour. Bij het kantoor werd het al snel duidelijk waarom we daar een half uur op voorhand aanwezig moesten zijn. Wat een drukte, wat een chaos! We moesten samen met zo'n vijftigtal andere mensen wachten tot we afgeroepen werden. Daarna konden we plaatsnemen op een open aanhangwagentje waar zo'n 12 mensen in pasten, wachtend om als vee afgevoerd te worden. Best wel een grappig zicht. Frank en Johannes waren samen met de andere fotografen de eersten om te vertrekken richting Upper Antelope Canyon. Wij vertrokken op de laatste auto ongeveer 20 minuten later.

Onze ervaringen met Upper Antelope Canyon zijn vrij negatief. De grot is opnieuw heel erg mooi, maar vergeleken met Lower Antelope Canyon moet Upper duidelijk onderdoen, op alle vlakken. Upper heeft een minder mooie lichtinval, is kleiner en is minder avontuurlijk. De rit naar Upper was nog het leukst van allemaal. Om er te raken, rijd je namelijk zo'n 10 minuten over hobbelige zandwegen. De rit gaat dus echt voortdurend op en neer en heen en weer. Spectaculair. Het grootste minpunt van Upper is echter dat het té toeristisch is. Je krijgt amper de tijd om rustig rond te kijken. Je wordt aan lichtsnelheid door de grot geloodst of dat probeert de gids toch tenminste. Achter iedere hoek staat er namelijk een andere groep met gids te wachten. De grot is met andere woorden gewoon compleet overbevolkt. De gids geeft daarnaast ook niet echt veel meerwaarde aan het bezoek. Ze vertelt wel kort hoe de Antelope Canyons ontstaan zijn, maar de rest van het bezoek wordt er alleen maar verteld hoe en waar je best foto's trekt. Van Johannes en Frank hoorde ik gelijkaardige verhalen, alleen kregen zij net ietsje meer tijd om de foto's te maken. Kort gezegd: Upper Antelope Canyon is het bezoek eigenlijk niet echt waard als je Lower Antelope Canyon al gezien hebt.

Zoals gezegd deden Wouter en ik de korte tour, dus moesten we in het dorp nog een goed uurtje wachten voor Frank en Johannes (compleet geïrriteerd en getraumatiseerd door het bezoek trouwens :p) terugkwamen. We maakten van de tijd gebruik om eens bij een KFC (Kentucky Fried Chicken) langs te gaan. Een snackbroodje van 99 cent... De porties blijven enorm groot en de prijzen zeer laag.

's Namiddags aten we nog een keertje bij Jack in the Box (het was ons daar goed bevallen gisteren) en daarna koers naar Kanab, Utah. Het uitzicht tijdens die rit was opnieuw indrukwekkend. We passeerden onder andere de Vermilion Cliffs, die op sommige plaatsen een dieppaarse kleur hadden. Mooi! Daarnaast werden we ook voor het eerst geconfronteerd met wegenwerken. Al van kilometers op voorhand worden die aangegeven, zodat we ons op het laatst afvroegen of er eigenlijk wel wegenwerken waren. Die waren er dus jammer genoeg wel. Twee auto's begeleiden de stroom auto's, zowel voor- als achteraan. Die rijden dan voortdurend heen en weer. Ze gebruiken hier trouwens echte mensen om de bordjes vast te houden die mensen moeten aansporen om trager te rijden en voorzichtig te zijn. Zoals Wouter het stelde: alles is goed om werkgelegenheid te creëren.

Twee uurtjes later kwamen we tenslotte in Kanab (uitgesproken: Kuneb met een korte u en geen uu) aan. We besloten om nog niet onmiddellijk naar het hotel te gaan, maar eerst door te rijden naar de Coral Pink Sand Dunes. Dat zijn eigenlijk vrij normale duinen, zoals er bij ons wel meer te zien zijn, maar het zand is daar dus Coral Pink. Het is hetzelfde zand dat te vinden is in de Antelope Canyons. Overdag zijn de duinen niet zo spectaculair, maar bij zonsondergang zouden ze mooi rood kleuren. We zaten daar dus rond half 6 klaar, te wachten op de zonsondergang. In de brochure stond dat het heel fijn was om er met kindjes heen te gaan en dat hebben we kunnen merken. De kindjes (= wij) hebben zich heel goed geamuseerd. :p Wat de zonsondergang betreft: die was heel mooi, maar of het de moeite was om helemaal tot daar te rijden? Voor de zon misschien niet, maar 't was wel een fijne ervaring en we hebben nog eens kunnen bewijzen dat we best wel sportief zijn. Om een beter uitzicht te krijgen, zijn we namelijk helemaal tot boven op de hoogste duin geklommen. Een grote inspanning, vooral vanwege het zand waarin je telkens blijft wegzakken. Maar zeer bevredigend (en rustgevend) als je eenmaal daarboven zit.

Daarna ging het opnieuw richting hotel, opnieuw een Holiday Inn Express. Allemaal weer dik in orde trouwens. Mooie kamers, propere badkamer en zeer comfortabel bed. Dat begint hier trouwens wel een constante te worden, heb ik de indruk. Alle bedden zijn zeer zacht en aangenaam. Johannes, Wouter en ik gingen nog even zwemmen in het (piepkleine) zwembad van het hotel, voor we met z'n allen nog eens richting Wendy's trokken. Daarna recht het bedje in om (hopelijk) uitgerust wakker te worden voor Zion morgen.