Opnieuw vroeg uit de veren! 't Is eigenlijk wel koud aan de Grand Canyon 's morgens. Overdag temperaturen van ongeveer 25° en 's nachts zakken die tot bijna aan het vriespunt. We vroegen ons al af gisteren waarom er precies zout op de weg lag. 't Was dus bibberen toen we ons klaar maakten om naar Page te vertrekken. Eerst nog even tanken, want ons monstertje zuipt nogal wat. We zouden niet in the middle of nowhere zonder brandstof willen zitten.
Om naar Page te rijden, zouden we opnieuw door het Grand Canyon NP rijden. Vanuit Tusayan opnieuw via de South Entrance naar binnen en dan via de East Entrance weer naar buiten. Om even te benadrukken hoe groot de Grand Canyon wel niet is: dat traject is ongeveer 100 km. Best wel spectaculair. We deden nog een paar view points aan en daarna zetten we koers naar Page.
Het plan was opnieuw om te ontbijten onderweg, maar dat was buiten de enorm verlaten highways gerekend. De enige enclave die we onderweg tegenkwamen, was Cameron. Ik kan het zelfs geen stad noemen, want we zagen rechts gewoon een verzameling restaurants en tankstations en links, enkele kilometers verder, de Cameron Trading Post met een motel, een toeristische winkel, wat toiletten en een restaurantje. Echt gezellig was het daar niet, maar we hebben er toch geweldig lekker fudge gekocht! 't Was trouwens een teken, want Frank liep al twee dagen te vragen naar fudge. ;)
De road naar Page is trouwens zo heerlijk verscheiden. Stukken Grand Canyon doemen op in de verte, daarna lege vlakten en enkele kilometers verder plots indrukwekkende gebergten. Soms waren de kleuren van de planten zo felgroen dat het bijna onrealistisch was. Ongeveer anderhalf uur later waren we dan in Page. Ontbijt namen we voor de verandering om 12u30 bij Jack in the Box met een slaatje. Voordeel aan de VS: de porties zijn altijd groot, maar dat geldt ook voor slaatjes! Heerlijk!
Daarna ging het richting Antelope Canyon. Voor de tweede dag boekten we een tour bij Upper Antelope Canyon, maar vandaag zouden we starten met Lower Antelope Canyon. Best wel moeilijk te vinden. Er zijn amper aanduidingen, dus ik was blij dat ik de reis genoeg voorbereid had. We draaiden dus de parking van Lower Antelope op (= eigendom van de Navajo-indianen) en vroegen ons toen al af waar we de canyon zouden vinden. We betaalden het toegangs- en vergunningsgeld aan een vriendelijke indiaan en werden toen naar de ingang van de canyon geleid. Geweldig gewoon! Gewoon een spleet in de grond, onvindbaar als je niet zou weten waar die zich bevindt.
Lower Antelope Canyon is prachtig en zeer avontuurlijk. Mooie welvingen, prachtige kleuren als de zon binnenschijnt, nauwe gangen en steile laddertjes. 't Zijn grotten met een vrij specifieke structuur, zoals ik er nog nooit gezien heb. Heel fijn om in rond te lopen. Als je wil weten waarover ik het heb, kijk dan maar even naar de foto's. Omdat Frank en Johannes camera en statief bij zich hadden, mochten we de grotten als fotografen verkennen. Dat was leuk omdat we alles op eigen tempo mochten doen en dus ook vrij lang mochten blijven. In totaal hebben we zo'n 2,5 uur in de grotten rondgelopen. Wouter en ik zijn ook nog bovenop de canyon gaan zitten waar we even in de zon konden zitten en genieten van een vrij spectaculair uitzicht.
Na Antelope Canyon even opfrissen in het hotel. Dankzij Frank een megagrote kamer met drie tweepersoonsbedden in het Holiday Inn, gratis dan nog! Hierbij dus de beloofde eervolle vermelding in de blog. Dankuwel, Frank! :D Om de avond af te sluiten, reden we nog naar Horseshoe Bend.
Ik had al foto's van Horseshoe Bend gezien, maar de realiteit overtrof alle verwachtingen. Horseshoe Bend is ongelooflijk spectaculair. Foto's kunnen niet weergeven hoe het er in het echt uitziet. De steile wanden die recht naar beneden duiken, zien er in het echt nog veel erger uit. 't Was prachtig gewoon. Om aan Horseshoe Bend te raken, mag er trouwens wel gewerkt worden. Je parkeert op een parking vlak voor een heuvel en dan moet er een pad gevolgd worden. Ik dacht dat Horseshoe Bend te zien zou zijn vanop de top van die heuvel, maar niets was minder waar. Een pad van ongeveer 1 kilometer bestaande uit strandzand voert je nog verder weg tot je bij ongelijke rotspartijen komt. Horseshoe Bend is dus compleet onbereikbaar voor auto's en ander gemotoriseerd vervoer. Je waant je even in een andere wereld. We wachten er de zonsondergang af (die trouwens minder mooi was dan verwacht) en keerden toen in halve schemering naar de auto terug.
's Avonds kwam dan nog een van de langverwachte momenten: Wall-Mart! Die winkel is best wel groot, maar vrij vergelijkbaar met onze grote Carrefours. Natuurlijk wel vreemd om al die Amerikaanse producten in de rekken te zien liggen. Johannes en Wouter maakten de grootste cultuurshock mee: ze zagen een mevrouw met een geit door de winkel wandelen. :p De avond sloten we af bij Denny's dat blijkbaar ons favoriete restaurant begint te worden. En dan slapen natuurlijk in onze geweldige hotelkamer! :D
1 opmerking:
mooi en spannend om dit alles mee te mogen lezen,
wat jullie daar beleven. Mijn eerste werk 's morgens is, vlug kijken of er wat is bij geschreven op jullie Blog. Papa is er als de kippen bij want ook hij is super benieuwd naar jullie dagelijkse beleving, wat is een fudge? xxxxx pa en ma
Een reactie posten