Hoodoo's en trails

De wekker gaat af. Niemand reageert. De limiet is duidelijk bijna bereikt. Daarna komt er langzaam beweging in. Nog een laatste krachtinspanning, want vandaag zouden we richting Bryce Canyon gaan. Natuurlijk eerst een voedzaam ontbijt (deze keer toch al havermout en bananen ontdekt) en rond 9 uur waren we klaar om de tocht aan te vatten.

Bryce Canyon ligt op ongeveer 2 uur rijden van Kanab. De tocht erheen was niet zo boeiend, maar scheen toch vrij vlug voorbij te gaan. Frank aan het stuur, ik aan de computer en Wouter en Johannes op de achterbank, half slapend en luisterend naar de iPod.

Een half uurtje voor we Bryce Canyon binnenreden, kwamen we al voorbij Red Canyon. Daar konden we al een glimp opvangen van wat ons te wachten zou staan: prachtige oranjerode kolommen, hoodoo's genaamd. Alvast een spectaculair zicht.

Rond 11 uur kwamen we dan eindelijk aan in Bryce Canyon. Het grappige is dat er op het eerste zicht eigenlijk niets speciaals te zien is. Net als de Grand Canyon ligt Bryce Canyon ook midden in een National Forest, meerbepaald Dixie National Forest. Je ziet dus vooral heel veel bomen en groen bij het binnenrijden.

Bryce Canyon is ook niet echt een groot nationaal park en het is mogelijk om alle uitkijkpunten in één dag aan te doen. We besloten om eerst helemaal naar achteraan door te rijden en zo onze weg naar voor af te leggen, zodat we als laatste bij het Amphitheatre zouden uitkomen. De eerste uitkijkpunten waren eigenlijk niet echt indrukwekkend. Het is erg om te moeten zeggen, maar zulke overweldigende uitzichten word je helaas vrij snel gewoon. Nochtans kan alles niet minder dan prachtig genoemd worden, maar je begint vrij snel de 'fout' te maken om alles met elkaar te vergelijken. En niets is vergelijkbaar natuurlijk. Af en toe zagen we in Bryce Canyon natuurlijk ook wel iets dat boven de rest uitstak, zoals Natural Bridge, een boog gevormd door vorst- en regenerosie. Heel erg mooi. Ook de weidse uitzichten bij Rainbow Point en Farview Point waren best wel knap. In de verte kon je de North Rim van de Grand Canyon onderscheiden en ook Zion. Op heldere dagen zou het zelfs mogelijk zijn om helemaal tot in New Mexico te kijken. Bijna onvatbaar voor ons Belgen die het gewoon zijn in zo'n klein landje te wonen.

De dag verliep jammer genoeg wel heel erg moeizaam en tam. De energie was duidelijk helemaal opgebruikt de vorige dag in Zion. Ook de manier waarop het bezichtigen van de uitkijkpunten verliep, zorgde niet echt voor een energieboost. Telkens weer auto in, auto uit. Op de duur sleepten we ons nog met de grootste moeite naar de uitkijkpunten en omdat de meeste punten gewoon mooi waren en ook niet echt meer dan dat, was het moeilijk om het nodige enthousiasme op te brengen. We deden trouwens aan Rainbow Point ook nog de Bristlecone Loop. Een mooie wandeling met vooral veel dennenbomen en af en toe wel een mooi vergezicht, maar zeker geen absolute aanrader.

De dag sleepte zich dus zo voort tot we aan het Amphitheatre kwamen... Echt prachtig en zo enorm. Het uitzicht dat we herkenden van de postkaarten. Tot net voor het Amphitheatre vond ik Bryce Canyon niet echt bijzonder. Alles was wel mooi, maar het liet niet echt een blijvende indruk na. Ik kon maar niet begrijpen waarom mensen meestal zo enthousiast waren over Bryce Canyon. Maar het Amphitheatre deed dat alles veranderen. Het mooiste uitzicht, vond ik persoonlijk, hadden we aan het hoogste punt bij Inspiration Point. Dat vroeg wel even een vrij inspannende klim naar het uitzicht, maar het was die klim wel meer dan waard. Wouter en ik probeerden nog dat klein beetje energie te vinden om die klim tot een goed einde te brengen, Johannes en Frank zagen het echt niet meer zitten. ;) Daarna besloten Wouter en ik ook nog een stukje Rim Trail te doen van Inspiration Point naar Sunset Point. Een zeer mooi stukje trail waarbij je verschillende keren heel dicht bij de rand van de Canyon komt en dus echt in het diepe kan kijken. Best wel freaky soms. Frank en Johannes zouden met de auto naar Sunset Point komen, waar we samen de Navajo Loop Trail zouden beginnen.

We hadden al een paar keer gelezen en gehoord dat je Bryce Canyon niet echt naar volle waarde weet te schatten als je niet in de Canyon geweest bent. De Navajo Loop Trail voert je via een nogal steil pad naar beneden, recht de Canyon in. Daarna loop je in de vallei in een lus terug naar een pad dat je steil naar boven voert. Toen ik de eerste stapjes naar beneden zette, was ik al volledig onder de indruk. Je wordt echt stil wanneer je het pad naar beneden aflegt. Het zicht dat je daar hebt, is gewoonweg ongelooflijk. De hoge rotsen die naast je opdoemen, allemaal met hun typische geel-oranje kleur. Heel de vallei ligt ook in zo'n geelachtige gloed. Je waant je echt in een andere wereld. Daarna loop je door een vallei met boompjes, die gewoon naast de rotsen groeien. Het zicht lijkt bijna surreëel. Deze Navajo Loop Trail is echt het bijzonderste wat ik deze reis al deed en het laat echt een blijvende indruk na. Zelfs zeggen dat het een ongelooflijk mooie ervaring is, is eigenlijk nog niet genoeg. Het was onbeschrijflijk!

's Avonds reden we dan ook met een tevreden gevoel naar huis. Bryce Canyon had de verwachtingen dan toch nog (meer dan) waargemaakt. Ik snap nu eindelijk ook waarom mensen altijd met zo veel enthousiasme en bewondering over Bryce Canyon spreken. Het was jammer geweest als we deze ervaring hadden gemist.

Moe, maar voldaan kwamen we dus 's avonds weer aan in Kanab. Daar was het de uitdaging om nog iets te eten te gaan zoeken. Het blijft ongelooflijk hoe verlaten de wegen zijn, hoe weinig huizen je ziet en hoe weinig restaurants je tegenkomt. Het frappantste vond ik op onze weg naar huis een reclamebord met reclame voor een museum in Kanab, ongeveer 85 km verderop! Mensen draaien er hier echt hun hand niet voor om om eventjes 2 uur heen en terug te rijden. Dat is gewoon normaal en ik merk zelf ook wel dat een autorit van 2 uur hier niet zo lang aanvoelt als thuis. Kanab is trouwens een heel gezellig stadje. Ze noemen zichzelf Utah's Little Hollywood. Best wel grappig. Het was aangenaam om daar de afgelopen drie dagen te verblijven. We probeerden eerst iets te eten te gaan zoeken bij Denny's Wigwam (grappig, he), maar daar bleken ze enkel BBQ-achtige dingen te serveren. Daarna probeerden we het bij een soort van Diner, maar de wachttijden liepen daar nogal op. Tenslotte kwamen we (opnieuw) bij Wendy's terecht. Het is daar ook echt wel lekker. En dan natuurlijk: slapen! Heerlijk toch hoe slapen zo ongelooflijk deugd kan doen na een van de vermoeiendste weken van ons leven. Morgen op naar Valley of Fire en Las Vegas!