En toen werd het even stil

Jetlag is a bitch, baby. Dat hebben we de eerste ochtend aan de lijve kunnen ondervinden. Om 23 uur waren we klaar voor de nacht en verheugden we ons op een verkwikkende nachtrust. Niets was minder waar. Ik deed mijn ogen de eerste keer open rond half 2 's nachts en de tweede keer om 6 uur. Die tweede keer was jammer genoeg ook definitief. Ik kon nog onmogelijk opnieuw in slaap raken. Frank en Johannes waren zelfs al een uur vroeger wakker geworden en hielden zich braafjes met gsm en iPod bezig. :p Wouter daarentegen lag als een roosje te slapen. De gelukzak! We hadden gepland om 8 uur op weg te zijn richting Grand Canyon, maar het werd uiteindelijk half 8. Goed gedaan van ons!

Er stond ons een rit van ongeveer 4 uur te wachten. Phoenix is een vrij grote stad, net zoals Orlando vorig jaar. Maar zodra we Phoenix uitreden, kon het echte roadtripgevoel beginnen. Droge velden en vlakten, zand en vooral cactussen, cactussen, cactussen. Arizona doet (misschien ook daardoor) heel sterk denken aan Mexico, hoewel we nog nooit in Mexico geweest zijn natuurlijk. :D

Autoritten in de VS verlopen heel erg relax, hebben we gemerkt. Onze auto is ook heel erg comfortabel, hoewel het echt een monster blijft. Volgens de normen hier weliswaar maar een klein monstertje. Raar eigenlijk: in België rijd je 3 uur en kom je aan de andere kant van België uit. Hier rijd je 4 uur en je hebt nog niet eens een halve staat overbrugd. 't Is toch echt wel een andere wereld, een ander gevoel. We genieten er in elk geval wel van.

Ontbijt zouden we deze keer onderweg nemen. In Flagstaff kwamen we in de stadskern waar volgens mij alle restaurants in een straal van 50 km geconcentreerd waren. We kozen voor Denny's en een op en top Amerikaans ontbijt. Mijn ontbijt bestond uit 2 pannenkoeken, een English muffin, 2 beboterde toasts, 2 spiegeleitjes en een glaasje fruit. Lekker! Niet echt gezond, maar meer van dat, alsjeblieft. ;) Het ontbijt van de anderen was vrij gelijkaardig, alleen hadden zij nog zaken zoals worstjes en bacon op het menu staan. Leve American breakfast (maar niet elke dag natuurlijk).

Rond 13u30 kwamen we dan aan de Grand Canyon aan. Ons eerste uitkijkpunt was Pipe Creek Vista en we waren onmiddellijk ongelooflijk onder de indruk. De Grand Canyon is verbazingwekkend, indrukwekkend en immens. De grootte en de uitgestrektheid en de diepte van de canyons zijn onmogelijk op foto te vatten. Awesome! Met de shuttlebus deden we daarna ook nog Yaki Point (iets minder indrukwekkend in vergelijking met Pipe Creek Vista) en in Grand Canyon Village ook nog Mather Point. Rond half 3 was het dan eindelijk tijd voor een activiteit waar we al maanden naar uitkeken: we zouden ons helikoptervuurdoop krijgen en dan nog over de Grand Canyon. Iedereen wil toch wel zeggen dat zijn eerste helikoptervlucht zo verlopen is!

Over de helikoptervlucht kan ik vrij kort zijn: het was geweldig, fantastisch, formidabel, ongelooflijk en indrukwekkend. Er waren zes plaatsen in de helikopter. Er vloog met ons nog een ander, iets ouder, koppel uit Denemarken mee. De plaatsen werden ingedeeld volgens gewicht en ik ben alleen maar positief over de VIP-plaats die ik toebedeeld gekregen heb. Ik mocht namelijk naast de piloot zitten en had dus zowel voor me, naast me als zelfs voor een deel onder mij zicht op de Canyon!

Ze weten trouwens ook wel hoe de spanning op te bouwen. Eerst vlieg je over het Kaibab National Forest en zie je dus alleen maar bos en bomen onder je. Maar dan (met de bijpassende muziek) ga je over een klif en daar is plots de Grand Canyon in al zo'n grootsheid. We hebben zo'n half uur gevlogen en ongelooflijk mooie rotsformaties en kleurschakeringen gezien. Je voelt je echt nietig op zo'n moment bij al die natuurpracht. Overweldigend gewoon. Zo'n vlucht is best wel duur, maar zeker een aanrader. Ik ben in ieder geval blij dat we het gedaan hebben.

Na de helikoptervlucht namen we onmiddellijk de shuttlebus richting Mohave Point waar we ons een uurtje voor zonsondergang installeerden. Alles was rustig, sereen en kalm. Terwijl Frank en Wouter aan het fotograferen en filmen sloegen, gingen Johannes en ik rustig zitten om van het uitzicht te genieten. Onze dag werd afgesloten met een prachtige zonsondergang.

's Avonds aten we in Tusayan nog burrito's en fajitas in een Mexicaans restaurantje, zowaar uitgebaat door echte Mexicanen. Wat hebben we daar geleerd? Mexicanen willen blijkbaar graag dat het vooruit gaat. Op een uurtje waren we daar binnen en buiten, maar 't was wel lekker. Ik ben toen om 22 uur compleet uitgeput in slaap gevallen. Ik vermoed van de rest hetzelfde. ;)